بــهــشــت جـایِ مــا نــیــســت

بــگــذار خــدا تــنــهـا بــمــانــد

بــا ســیــب هــایــش...

خــدا

اگــر

بــا مــا بــود

هـیــچــگــاه

روزی نــمــی رســیــد

کــه مــن تــو را

بــه او بــســپــارم..

مــن

جــهــان ســوم عــشـقَم

وَقــتــی

از هــمــه داشــتــنــی هــای عــالــم

سَــهــمِ مــن

نــداشــتــنــت

نــبــودنــت

مـی شــود...

نــوشــتــه هــايــم

از وقــتــي کــه

قــنــدهــايــت را

در دل ديـگــري آب مــي کــنـي...

در دِربـیِ بــزرگ شــهــر عــشــق،

تــو

نــگـاه مــی کــنــی،

و مـ ـن

دل مــی بـازم...

چکار داری که باران نمی بارد

این جا سال هاست که دیگر به قصه هم گوش نمی دهند

دست خودشان نیست!

به شرط چاقو به دنیا آمده اند

و تا پیراهنت را سیاه نبینند باور نمی کنندکه

چیزی را از دست داده باشی....!!!

تصميم بسازد

كبري !

خواهر معصوم من!

تصميم گرفته اند تو را از كتابها حذف كنند راست مي گويند الان 30 سال است كه تو می خواهی تصميم

بگيري

حوصله شان را سر برده اي تصميم بگير ديگر! زمان ازدواجت گذشته است. مقصر خودت بودي!..

.

.

گفتی :" ب .ک . ا . ر. ت "

گفتم: جامه ای بود که بر تنم سنگینی می کرد به دورش انداختم وبرهـــ ـــنه در میان باد دویدم

گفتی: "زنــ ـانگی"

گفتم: نه زایندگی من بود ونه گیسوان بلندم گفتی: عطش به نوشیدن تو داشتم


گفتم: دیر آمدی

من " ب.کارتم "را در بستر کسی انداختم که گیسوان چموشم را بافته است.!......

گریه هایت رو نبینم...

مادر جان ! این آخرین نامه ایست که از یکوجبی گور زندگی واژگون بخت خود برای تو می نویسم ..
فاصله من –فاصله پیکر درهم شکسته من – با گور بی نام و نشانی که در انتظار من است یکوجب بیش نیست ..
این نامه ، هذیان سرسام آور رویای وحشتناکی است که در قاموس خانواده های بدبخت نام مستعارش زندگیست ..
مادر جان ! شاید آخرین کلمه ی این نامه ، به منزله نقطه ی سیاهی باشد بر آخرین جمله داستان غم انگیز زندگی از یاد رفته دخترت.......
خدا میداند که در واپسین لحظات عمرچقدر دلم می خواست پیش تو باشم...و پس از سه سال جان کندن تدریجی ، هم آغوش با سوداگران ور شکست شهوت در بستر خون آلود هوسهای مست و تک نفسهای ننگ و بد نامی وفراموشی جام زهر آلودم را در آغوش پر محنت تو با دست تو به مرگ می سپردم ...
افسوس که تو اینجا نیستی ... نه تنها تو ، هیچ کس اینجا نیست... جز این پیکر در هم شکسته ام و پیر مردی رنجور ، که با در یافت بیست ریالی ( بیست ریالی که کار مزد آخرین هم آغوشی من است ) نامه ای را که اکنون میخوانی بجای من ، برای تو بنویسد ...
مادر جان می دانم که با خواندن این نامه ، بخاطر بخت سیاهی که دخترت داشت تا حد جنون خواهی گریست ...
گریه کن مادر ! ....بگذار اشکهای تو سیل بنیان کن بنای شرافت کاذبی باشد که در این دنیای دون ، منهای پول پشتوانه زندگی هیچ تیره بختی نیست ....
دختر تو مادر ، دارد همین حالا ، پای دیواری سینه شکسته در کمال ناکامی و بد نامی می میرد .... ای کاش دختر در به در تو که من بدبخت باشم ، می توانست با مرگ خود انتقام شیر حلالت را از زندگی حرامی که داشت بگیرد ...
مادر جان ! خواهش میکنم اجازه بدهی قبل از مرگ هر چه درد بیدرمان در پهنه این دل ماتمزده ام دارم ، به صورت قطره های سرگردان مشتی سرشک دیده گم کرده ، به دامان محبت بار تو بسپارم ....
میدانم هرگز باور نمی کردی اینچنین نامه ای به دست تو برسد ؛ تو بر حسب نامه های گذشته من ، دخترت را زنی نجیب می دانستی که شرافتمندانه ، دور از خانه و کاشانه ، نان مادر ستمدیده و خواهر یتیمش را به دست می آورد ... چگونه بگویم مادر ؟!.... که ازبخت من بدخت ، در عصری به دنیا آمده ام که " شرافت " به طوررقت انگیزی بازارش کساد است
می دانی یعنی چه ؟ مادر همه هر چه تا کنون بتو نوشته ام دروغ محض بوده است .... دروغ محض .... اما اجتناب ناپذیر
خدا می داند که هیچ دلم نمی خواست دل شکسته ات را ، بار دیگر بشکنم ... همه ی آن نامه را ده روز دیگر که مصادف با بیست و چهارمین سال تولد من که در حقیقت بیست و چهارمین سال تولد یک بد بختی بیزوال است ، بسوزان .... و خاکستر سردشان را لابلای بستر پاره پاره من که مات و دست نخورده و بی صاحب در کنج کلبه ی فقیرمان افتاده است ، دفن کن ... بگذار خاکستر آن نامه ها لاشه افتخار من باشد .... افتخار اینکه حد اقل آنقدر تو را عزیز می داشتم که تا وا پسین لحظات مرگ نگذاشتم حتی در تصویر بیچارگی من ، شریک باشی ....
مادر جان ! در تمام این مدت سه سالی که مرا با این قبرستان بی سرپوش آرزوها و آمال انسانی ، این آخرین ایستگاه امید بیکاران خانه به دوش شهرستانی ، این تهران خراب شده ، روانه کردی ، بر حسب راه نکبت باری که این اجتماع هرزه پیش پای زندگی غریب من گذاشت من یکی از بی پناه ترین و بیگناه ترین گناهکاران روزگار بوده ام
افسوس !... هزار افسوس که ضربان نامرتب فرصت نمی دهد ، تا آنجا که می خواستم جزئیات گذشته و اندوهبارم را برایت شرح دهم ...
همانقدر باید بگویم که زندگی بسرنوشتی اینقدر دردناک ، دچارم کرد ، سه سال تمام ، شب و روز کار من پاسخ دادن به تمنای هرزه مشتی نامرد بود که در ازای پولی ناچیز ، همه مستی ها ، پستی ها ، و رذالتهای خود را وحشیانه در لذت زاییده از پیکر خسته و تب آلود من ، خلا صه کردند
آه ، خداوندا ! چه سرنوشت وحشتناکی !
در عرض این سه سال ، سر تا سر آرزوهای من ، اشکها و اشکهای پنهانی من ، بازیچه ی خنده ها ، محبتها و پایکوبی های ساختگی بود ....
در عرض این مدت هرگز فرصت اینکه چند دقیقه از ته دل به خاطرسیه روزی خودم اشک بریزم نداشتم ....
تنها یکبار ، تقریبا شش ماه پیش بود که در کشمکش یک درد جانکاه صمیمانه خندیدم ... اما ، بخدا ، مادر ، اگر بدانی این خنده تصادفی را چقدر وحشیانه در لرزش لبانم شکستند ... آخ اگر بدانی ....
آری ، مادر جان شش ماه پیش در همان خانه ای که آشیانه حراج تدریجی ناموس محتاج من بود ، صاحب فرزندی شدم ...
از چه پدری ؟ از چند پدر؟ اینها را هیچ نمی دانم ... اما آنچه مسلم بود ، خدا برای نخستین بار بزرگترین نعمتها را – نعمت مادر بودن را به من ارزانی کرد ...
شبی که دخترم به دنیا آمد تا صبح از خوشحالی خوابم نبرد .... برای چند ساعت همه دردها ، در به دریها ، گرفتاریها را فراموش کرده بودم ....
احساس می کردم زنی نجیبم و در خانه ای محقر و آبرومند برای شوهر مهربانم طفلی زیبا به دنیا آورده ام ... وفردا صبح پدرش از دیدن او ....
آخ مادر چه می گویم ؟! چه می خواهم بگویم ؟!
آه ، ای آرزوهای خام ... ای آرزوهای ناکام !
مادر جان اگر بدانی فردای آنشب چه بر سرم آوردند ؟!
رییس آن خانه نفرین شده بچه ام را از دستم گرفت ... به زور گرفت....قدرت اینکه از جا تکان بخورم نداشتم .... هر چه فریاد کردم ماما ! ماما ! فریادم در دل سنگش موثر واقع نشد
آخ مادر ...ببین سرنوشت کار انسان را به کجا میکشاند ... که در خانه ای چنین رسوا ، به زنی که رییس خانه است ، باید " ماما " گفت ... آخ بیچاره مادرم ....
باری بچه ام را از آغوشم بیرون کشیدند... بردند ...هنگامی که برای آخرین بار نگاهم به قیافه معصوم طفل بیگناه افتاد ، مثل اینکه با یک نگاه سرگردان ازمن پرسید : چرا ؟؟؟
دختر م را بردن و بر حسب قوانین حاکم بر اینچنین خانه ها او را در خلوت محض به خاک سپردند .
چه می دانم شاید این حکمت خدا بود ... شاید خدا فکر کرده بود که مردنش بهتراز ماندنش است ، دنیایی که سرنوشت دختر زن نجییبی چون تو را به اینجا می کشاند چه سر نوشتی میتوانست نصیب دختر یک فا حشه بدبخت کند ؟!
پس از دخترم مرا هم از خانه بیرون کردند ... از کارافتاه بودم ؛ درد فقدان بچه کمر هستی مرا شکسته بود .
مادر جان ... تصادفی نیست که شش ماه است نزد تو خجلم و نتوانسته ام مقرری ماهانه برایت بفرستم .
به خدا مادر ، در عرض این شش ماه در آمدم حتی آنقدر نبوده که یک شب با شکم سیر بخواب روم ....
چه خواب ؟ چه شکم ؟ چه بد بختی؟ شش ماه تمام است که در کوچه و پس کوچه ها ویلانم ...در عرض این شش ماه به صد جور مرض استخوانسوز گفتار شدم ...
دیگر نمی توانم حرف بزنم ، بغض دارد خفه ام میکند ، بغض نیست ، مرگ است ! مرگ در کار تحویل گرفتن پس مانده ی جان من است !
خدا حافظ مادر
شیرت را حلال کن ، به خواهر کوچکم هرگز نگو که خواهر نگون بختش چطور زندگی کرد ، و چه طور مرد ؛ نه - مادر جان نگو .

" خدانگهدارتان "

                                                                                                                 " پایان "

دلتنگ اون روزهایی از زندگیم هستم که مثل ماهی از دستم سُر خوردن و نفهمیدم...

مانده ام که هر سالی که می گذرد،

نمی دانم تا به کی باید برای این جمع و تفریق ها جشن بگیرم

اما این را می دانم جمع و تفریق زندگی ام قرارشان را گذاشته اند که با هم عمل کنند.

آنگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری،
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
...آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،
می خواهم بدانم، دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای
خوشبختی خودت دعا کنی

آنان که می فهمند عذاب می کشند و آنان که نمی فهمند عذاب میدهند (دکتر شریعتی)

آنانکه گذشته را به خاطر نمی آورند محکوم به تکرار آنند

آنچه در همه پدر و مادر ها مشترک است اینکه مذهب را طوری تعریف می کنند که انگار شیپور را از طرف دیگرش باد می کنند(دکتر شریعتی)

آنچه صحیح است همیشه مورد علاقه ی همگان نیست و آنچه مورد علاقه ی همگان است همیشه صحیح نیست

آنکس که جرات انجام کارهای شایسته را دارد انسان است(شکسپیر)

آنکه در پی اثبات خویش اشت خود را نفی می کند  وآنکه از خود میگذرد خود را اثبات می کند(ژید)

آنگاه که تقدیر واقع نگردیده از تدبیر هم کاری ساخته نیست (دکتر شریعتی)

ارزش هر انسانی به قدر همت اوست (امام علی )

از دوست نباید بیش از آن خواست که از نسیم صبح یا بوی گل توقع داریم

از زندگی هر انچه لیاقتش را د اریم به ما میرسد نه انچه که ارزویش را داریم

از عقلت استفاده کن اما بدان همیشه احساس است که انسان را به جلو می راند

 ازهمه چیزگذشتن وبه همه چیزرسیدن مهم نیست،مهم ازچه گذشتن وبه چه رسیدن است

استوار ماندن و زیر هر باری نرفتن دین من است(دکتر شریعتی)

اغلب مردم تقریبا به همان اندازه ای شاد هستند که ذهن خود را برای آن آناده کرده اند (دکتر شریعتی)

اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا به این امید دم می زنم که هر نفس گامی به تو نزدیکتر شوم این زندگی من است (دکتر شریعتی)

اگر تمام شب را برای از دست دادن خورشید گریه کنی لذت دیدن ستاره را هم از دست خواهی داد (شکسپیر)

اگر خواستی انسان را بشناسی به گفته هایش نه به نگفته هایش گوش بسپار

چراکه حقیقت انسان در چیزی است که از گفتن آن ناتوان است (دکتر شریعتی)

اگر دل بخواهد هزار راه پیدا می کند و اگر نخواهد هزار بهانه میتراشد (مثل برنئو)

اگر دوست داشتن به حد اخلاص رسیده باشد دوست را به دوست همانند می کند (دکتر شریعتی)

اگر کسی می گوید که برای تو می میرد دروغ میگوید حقیقت را کسی میگوید که برای تو زندگی می کند

اگرآرامش ذهنی بیشتری می خواهید؛برروی هرواقعه ای برچسب خوب یا بد نزنید

اگرمی خواهیدمردم درباره ی شماخوب فكركنندازخودتان تعریف نكنید(پاسكال)

انسان با برآوردن تمایلات خویش به لذت نمی رسد  بلکه وقتی بر تمایلاتش پا می گذارد به لذت می رسد

انسان به اندازه ای که به مرحله ی انسان بودن نزدیک میشود احساس تنهایی بیشتری می کند.

انسان به همان نسبت که می تواند دوست داشته باشد وجود دارد

انسان بیش از زندگیست آنجا که هستی پایان می یابد او ادامه می یابد (دکتر شریعتی)

انسان خداگونه ای در تبعید است (دکتر شریعتی )

انسان موجودی است که باید دوست بدارد و بپرستد(دکتر شریعتی)

ای انسانها از راهی نروید که روندگان آن بسیارند از راهی بروید که روندگان آن کمند (انجیل)

با همه چیز در آمیز و با هیچ چیز آمیخته نشو در انزوا پاک ماندن نه سخت است نه با ارزش (دکتر شریعتی)

باید زیاد مطالعه کنید تا بدانید که هیچ نمی دانید. "مونت کیو"

بدبختی را فراموش کنید تا خوشبخت شوید (مترلینگ)

برای شوهردانش لازم است برای زن نجابت (ژرژهربرت)

بسیار کمتر از آنچه می دانیم می اندیشیم (دکتر شریعتی)

بسیاری ازمردان بزرگ برای عظمت خودمدیون مشکلات بزرگی هستندکه درزندگی باآن روبروبودند(اسپرژن)

بعضی هامرگ راآنقدربزرگ می کنند؛که دیگرجایی برای زندگی باقی نمی ماند

بکوش تا عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه که بدان می نگری (دکتر شریعتی)

به چیزی که گذشت غم نخور ، به آن چیزی که پس از آن آمد لبخند بزن

به خشم آوردن و شرمنده ساختن دوست مقدمه جدایی از اوست (امام علی)

به دنبال فرصت باش نه امنیت جای قایق در بندر گاه امن است ولی به تدریج کفش خواهد پوسید

به دنبال کسی نباش که بتونی باهاش زندگی کنی به دنبال کسی باش که نتونی بدون اون زندگی کنی

به زور می توان چیزی را گرفت ولی به زور نمی توان آنرا نگه داشت(دکتر شریعتی)

به عوض اینکه به تاریکی لعنت فرستیدیک شمع روشن کنید (لنفوسیوس)

به محض آرام شدن دریای افکار،کشتی های نجات ازراه می رسند (امام علی)

به یاد داشته باش : به خدایت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است ، به مشکلاتت بگو چقدر خدایت بزرگ است

بهترین دوست من کسی است که من میتوانم با صمیمی باشم و در کنار او با صدای بلند فکر کنم (امرسون)

بهترین رابطه بین دو نفر زمانیست که عشقشان به هم بیشتر از نیازشان به هم باشد    "پائولو کولیو"

*آنتونی رابینز:هر کاری برای هرکس،در هرجای دنیا مقدور باشدبرای شما نیز امکانپذیر است فقط کافیست دیگران را سرمشق قرار دهید

*آنتونی رابینز:فرق آدم های موفق و ناموفق در آنچه که دارند نیست،بلکه در این است که با توجه به امکانات و تجربیات خود چه می بینند و چه می کنند

*آنتونی رابینز:آمادگی داشتن و استفاده از فرصت ها مجموعا چیزی را به وجود می آورند که آن را خوشبختی می نامیم

*آنتونی رابینز:صورت درونی شما رنگ شخصیت شما را به خود گرفته است

*آنتونی رابینز:به خاطر داشته باشیم هیچ چیز بطور ذاتی خوب یا بد نیست بلکه ارزش هر واقعه به آن است که ما چگونه آن را به تصور در آوریم

*آنتونی رابینز:کلید رسیدن به نتیجه ی دلخواه آن است که امور را طوری به تصور در آوریم که روحیه ی ما را تقویت سازد که به ما شهامت برداشتن قدمهایی را بدهد که سر انجام ما را به نتیجه برساند

*آنتونی رابینز:اگر کاری را بدون نتیجه در نظر بگیریم،طبعا"بدون نتیجه هم خواهد بود

*آنتونی رابینز:زندگی همچون رودخانه است،همیشه جریان دارد و اگر مسیر خود را آگاهانه و از روی قصد معین نکنید،دستخوش امواج آن خواهید شد

*آنتونی رابینز:اگر تخم های فکری و جسمی هدفی را که در نظر دارید نکارید،علف های هرزه خود به خود سبز خواهند شد

*آنتونی رابینز:اگر مدام به جنبه های نامطبوع زندگی،به آن چیزهایی که خواست شما نیست و به همه ی مشکلاتی که ممکن است ایجاد شود فکر کنید،ناخواسته خود را در وضعیتی قرار می دهید که به سود همان رفتارها و نتایج است

*آنتونی رابینز:رفتار شما همیشه معرف شخصیت شما نیست

*آنتونی رابینز:به خاطر داشته باشید که رفتار شما ناشی از روحیات شما و روحیات شما ناشی از تصورات ذهنی و وضع جسمانی شماست که هر دو عامل را می توانید در یک لحظه دگرگون سازید

*آنتونی رابینز:هر حادثه ای دارای دلیل و مقصودی است که به مصلحت ماست

*آنتونی رابینز:مردان موفق عقیده دارند که در بطن هر بدبختی و حادثه ای ناخوشایند،دانه ای است که روزی ثمر خواهد داد و منافع بسیار به بار خواهد آورد

*آنتونی رابینز:کیفیت زندگی ما وابسته به کیفیت ارتباطات ماست

*آنتونی رابینز:شما قادر به انجام هر کاری که از عهده ی دیگران ساخته باشد هستید

*آنتونی رابینز:همین که به خود بگویید نمی توانید،راه های فکری خود را برای رسیدن به موفقیت سد کرده اید

*آنتونی رابینز: اگر دلایل کافی داشته باشید واقع می توانید هر کاری را در جهان به انجام رسانید

**آنتونی رابینز: جوانب کار را روشن سازید،ببینید اگر به هدفتان برسید چگونه به نظر می آیید؟چه احساسی دارید؟چه می بینید و چه می شنوید؟.اگر ندانید رسیدن به هدف یعنی چه؟،ممکن است به آن برسید ولی متوجه نشوید،ممکن است پیروز شوید و خیال کنید شکست خورده اید

**آنتونی رابینز: کسانی را می شناسیم که سر در گمند،هر روز به راهی می روند،کاری را شروع می کنند بعد به کار دیگری می چسبند.آنها مشکل ساده ای دارند؛آن مشکل این است::نمی دانند چه می خواهند.شما هم اگر ندانید هدفتان چیست،طبیعی است که نتوانید به آن برسید

**آنتونی رابینز: ما می توانیم امور را هرطور که بخواهیم متصور سازیم،اگر تصور کنید که معشوق شما فریبتان می دهد،فورا دچار حالت خشم و عصبانیت می شوید،در این حالت چگونه با او رفتار می کنید؟معمولا رفتار چندان خوبی نخواهید داشت.ممکن است با دشنام وکلمات اهانت آمیز به او حمله کنید یا اینکه ناراحتی را در درون خود بریزید و بعدا" بصورت دیگری انتقام بگیرید در صورتی که فرد مود علاقه ی شما ممکن است خلافی نکرده باشد،ولی رفتار شما که ناشی از حالت روحی تان است سبب می شود او به کار خلاف تمایل پیدا کند

 *جامعه دو طبقه دارد: 1:طبقه ای که می خورد و کار نمی کند 2:طبقه ای که کار می کند و نمی خورد.

 *تمام بدبختی های آدم مال این دو کلمه است یکی داشتن و یکی خواستن.

 *چقدر ندانستن ها و نفهمیدن ها که از دانستن ها و فهمیدن ها بهتر است.

 *کیست که تنها آروزی همیشگی اش در این جهان این باشد که تنها چیزی را که از این جهان آرزو می کند از دست بدهد؟

 *آن ها که از در می آیند و می روند چهارپایان نجیب و ساکت تاریخ اند حادثه ها را تنها کسانی در زندگی آدمی آفریده اند که از پنجره ها بیرون جسته اند و... یا به درون پریده اند.

 *چقدر دعا می کنم که: بعضی اصوات را نشنونی بعضی رنگ ها نبینی بعضی افکار را نفهمی بعضی حالات را حس نکنی

 *با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش.

 *این سه راهی است که در پیش پای هر انسانی گشوده است: پلیدی پاکی پوچی

 *شرف مرد هم چون بکارت یک دختر است اگر یک بار لکه دار شد دیگر هرگز جبران پذیر نیست

 *چقدر دوست دارم این سخن مسیح را « از راه هایی مروید که روندگان آن بسیارند از راه هایی بروید که روندگان آن کم اند»

 *آدم بالاخره می میره حالا من به اسهال خونی بمیرم بهتره یا به خاطر حرفم؟

 *چاپلوسی یونجه لطیفی است برای درازگوشان دمبه دار خوشحال

 *گریستن خوب نیست مگر بشود جوری گریست که چشم ها نفهمند

 *پروانه ی شمع اگر هم چون مرغ خانگی نه بر گرد شمع که در پی خروس می رفت زندگی در زیر پایش رام می گشت و آسمان بر بالای سرش به کام

 *من از دو کار نفرت دارم : یکی درد دل کردن که کار شبه مردهاست و یکی هم از خود دفاع کردن برای تبرئه خود جوش زدن که کار مستضعفین است. شجاع به همدرد نیازمند نیست از ناله شرم دارد.

 *برای خوشبخت بودن به هیچ چیز نیاز نیست جز به نفهمیدن و یاس انسان امروزه یاسی است ناشی از آگاهی اش به خویش و خوش بینی انسان در تاریخ زاییده ی جهلش نسبت به خویش است

 *زنی که زیبایی اندیشه پیدا کرده باشد زیبایی بدنش را نشان نمی دهد

 *دو پدیده را مردم یا عوام نمی توانند از هم سوا کنند یکی شور مذهبی است یکی شعور مذهبی.که این دو ربطی به هم ندارند آن کسی که شور مذهبی دارد خیال می کند که شعور مذهبی هم دارد

 *هرکس – نه تنها – به میزان معلوماتی که دارد عالم نیست بکله به میزان مجهولاتی که در عالم احساس می کند عالم است.

 *انسان به میزان برخورداری هایی که در زندگی دارد انسان نیست بلکه به اندازه نیازهایی که در خود احساس می کند انسان است.

 *برای این که قومی خوب سواری بدهد باید احساس انسان بودن از او گرفته شود.

 *چقدر این قفس برایم تنگ است. من تاب تنگنا ندارم !

ای آزادی،

 تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می ورزم، بی تو زندگی دشواراست، بی تو من هم نیستم ؛ هستم ، اما من نیستم ؛ یک موجودی خواهم بود توخالی ، پوک ، سرگردان ، بی امید ، سرد ، تلخ ، بیزار ، بدبین ، کینه دار ، عقده دار ، بیتاب ، بی روح ، بی دل ، بی روشنی ، بی شیرینی ، بی انتظار ، بیهوده ، منی بی تو

یعنی هیچ! ...
ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می کشد بیزارم.

ای آزادی، چه زندان ها برایت کشیده ام !

 و چه زندان ها خواهم کشید و چه شکنجه ها تحمل کرده ام و چه شکنجه ها تحمل خواهم کرد.

 اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی بیم و بی ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید.

من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟ ...

« دکتر علی شریعتی »

"تكیه بر جای خدا"

شبی در حال مستی تكیه بر جای خدا كردم

در آن یك شب خدایا من عجایب كارها كردم

جهان را روی هم كوبیدم از نو ساختم گیتی

ز خاك عالم كهنه جهانی نو بنا كردم

كشیدم بر زمین از عرش، دنیادار سابق را

سخن واضح تر و بهتر بگویم كودتا كردم

خدا را بنده ی خود كرده خود گشتم خدای او

خدایی با تسلط هم به ارض و هم سما كردم

میان آب شستم سهر به سهر برنامه پیشین

هر آن چیزی كه از اول بود نابود و فنا كردم

نمودم هم بهشت و هم جهنم هردو را معدوم

كشیدم پیش نقد و نسیه، بازی را رها كردم

نمازو روزه را تعطیل كردم، كعبه را بستم

وثاق بندگی را از ریاكاری جدا كردم

امام و قطب و پیغمبر نكردم در جهان منصوب

خدایی بر زمین و بر زمان بی كدخدا كردم

نكردم خلق ، ملا و فقید و زاهد و صوفی

نه تعیین بهر مردم مقتدا و پیشوا كردم

شدم خود عهده دار پیشوایی در همه عالم

به تیپا پیشوایان را به دور از پیش پا كردم

بدون اسقف و پاپ و كشیش و مفتی اعظم

خلایق را به امر حق شناسی آشنا كردم

نه آوردم به دنیا روضه خوان و مرشد و رمال

نه كس را مفتخور و هرزه و لات و گدا كردم

نمودم خلق را آسوده از شر ریاكاران

به قدرت در جهان خلع ید از اهل ریا كردم

ندادم فرصت مردم فریبی بر عباپوشان

نخواهم گفت آن كاری كه با اهل ریا كردم

به جای مردم نادان نمودم خلق گاو و خر

میان خلق آنان را پی خدمت رها كردم

مقدر داشتم خالی ز منت، رزق مردم را

نه شرطی در نماز و روزه و ذكر و دعا كردم

نكردم پشت سر هم بندگان لخت و عور ایجاد

به مشتی بندگان آْبرومند اكتفا كردم

هر آنكس را كه میدانستم از اول بود فاسد

نكردم خلق و عالم را بری از هر جفا كردم

به جای جنس تازی آفریدم مردم دل پاك

قلوب مردمان را مركز مهر و وفا كردم

سری داشت كو بر سر فكر استثمار كوبیدم

دگر قانون استثمار را زیر پا كردم

رجال خائن و مزدور را در آتش افكندم

سپس خاكستر اجسادشان را بر هوا كردم

نه جمعی را برون از حد بدادم ثروت و مكنت

نه جمعی را به درد بی نوایی مبتلا كردم

نه یك بی آبرویی را هزار گنج بخشیدم

نه بر یك آبرومندی دوصد ظلم و جفا كردم

نكردم هیچ فردی را قرین محنت و خواری

گرفتاران محنت را رها از تنگنا كردم

به جای آنكه مردم گذارم در غم و ذلت

گره از كارهای مردم غم دیده وا كردم

به جای آنكه بخشم خلق را امراض گوناگون

به الطاف خدایی درد مردم را دوا كردم

جهانی ساختم پر عدل و داد و خالی از تبعیض

تمام بندگان خویش را از خود رضا كردم

نگویندم كه تاریكی به كفشت هست از اول

نكردم خلق شیطان را عجب كاری به جا كردم

چو میدانستم از اول كه در آخر چه خواهد شد

نشستم فكر كار انتها را ابتدا كردم

نكردم اشتباهی چون خدای فعلی عالم

خلاصه هرچه كردم خدمت و مهر و صفا كردم

زمن سر زد هزاران كار دیگر تا سحر لیكن

چو از خود بی خود بودم ندانسته چه ها كردم

سحر چون گشت از مستی شدم هوشیار

خدایا در پناه می جسارت بر خدا كردم

شدم بار دگر یك بنده درگاه او گفت

خداوندا نفهميدم خطا كردم .....

شبی در حال  مستی تکیه بر جای خدا کردم

نمی دانم کجا بودم چه ها کردم چه ها کردم

در آن لمحه ز مستی حال گردان شد

خدا دیدم وجودم محو وگریان شد

بخود فائق شدم مستی ز سر رفت

غرور آمد دلم از حد کم رست

خدا دیدم خودم را بندگی کو؟

کجا شد جبر و سختی بی خودی کو؟

زدم حکمی که لیلی کو ومجنون؟

زدم حکمی کجا شد جنگ وکو خون؟

چو مستی دست در جای خدا زد

به چنگیزان ونامردان قفا زد

به لیلی حکم عشق دائمی داد

به شیرین حق خوب زندگی داد

به مجنون آتشی از جنس دم داد

به فرهاد اهرمی کو هان شکن داد

چرا لیلی ومجنون باز مانند؟

چرا فرهاد از شیرین برانند؟

چرا وقتی که من مست وخدایم

چنان باشم که گویندم گدایم؟

در آن حالت که پیمانه پرم بود

شرابم همدم ودل ساغرم بود

من مست و خراب حالا خدایم

ز ضعف و هجرو غم ، حالا جدایم

به پیران وقت پیری می دهم جان

جوانان در جوانی قوت ونانپ

چرا آهو ز مادر باز ماند؟

چرا فرزند صیادش بنالد؟

چراها و چراها و چراها

شب قدرت گذشت وآرزوها

بسختی قامتم را راست کردم

گلوی خشک خود را صاف کردم

کنار بسترم پیمانه ای پر

ولی جیبم تهی از سکه ودر

شراب از سر برفته بی تا مل

نمی یابم اثر از تاج واز گل

همان مست ورهای رو سیاهم

شب است و ماه می رقصد ستاره نقره می پاشدنسیم پونه و عطر شقایق ها

ز لبهای هوس الود زنبق های وحشی بوسه می چیند و من تنهای تنهایم در این تاریکی شب
خدایم آه خدایم صدایت میزنم بشنو صدایم
از زبان کارو فریادت دهم٬ اگرهستی برس به دادم!

خداوندا! اگر روزی از عرشت به زیر آیی
و لباس فقر بپوشی
و برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی

زمین و آسمانت را کفر میگویی٬ نمیگویی؟

خداوندا اگر در روز گرماگیر تابستانی
تن خسته خویش را بر سایه دیواری
به خاک بسپاری
اندکی آنطرف تر کاخ های مرمرین بینی

زمین و آسمانت را کفر می گویی٬ نمی گویی؟!
خداوندا اگر با مردم آمیزی
شتابان در پی روزی
ز پیشانی عرق ریزی
شب آزرده و دل خسته
تهی دست و زبان بسته
بسوی خانه باز آیی
زمین و آسمانت را کفر می گویی٬ نمی گویی؟!
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
تو در قرآن جاویدت هزاران وعده دادی
تو خود گفتی که نا مردمان بهشت را نمیبینند
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
که نا مردمان ز خون پاک مردانت هزاران کاخ میسازند
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را

تو خود گفتی اگر اهرمن شهوت
بر انسان حکم فرماید تو او را با صلیب عصیانت
مصلوب خواهی کرد
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
پدر با نورسته خویش گرم میگیرد
برادر شبانگاهان مستانه از آغوش خواهر کام میگیرد
نگاه شهوت انگیز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد
قدم ها در بستر فحشا می لغزد

خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
تو خود سلطان تبعیضی
تو خود فتنه انگیزی
اگر در روز خلقت مست نمیکردی
یکی را همچون من بدبخت یکی را بی دلیل آقا نمیکردی
جهانی را اینچنین غوغا نمیکردی

هرگز این سازها شادم نمیسازد
دگر آهم نمیگیرد
دگر بنگ باده و تریاک آرام نمیسازد
شب است و ماه میرقصد
ستاره نقره می پاشد
من اما در سکوت خلوتت آهسته میگریم
اگر حق است زدم زیر خدایی....!!!
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
خداوندا تو می گفتی زنا زشت است و من دانم که عیسی زاده طبع زنا زاد خداوندیست.
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کرد
زین سپس جای وفا چو تو جفا خواهم کرد ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کرد
گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد
هرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهید
داده از پند به من پیر خرابات نوید کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمید
شِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرد
درس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان بهر هر درد دوایی است دواها پنهان
نسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان
زخم دل را میِ ناب دوا خواهم کرد
من که هم می خورم و دُردی آن پادشهم بهتر آنست که اِمشب به همانجا بروم
سر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شوم
دست از دامن طناز رها خواهم کرد
خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم شیخ و ملاء و مُریدان همه را قهر شوم
بر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم گر که روزی زقضا حاکم این شهر شوم
خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد
زکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخ
آنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخ
وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد
وقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیان
تا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خواران
کف این میکده ها را زعبا خواهم کرد
هر که این نظم سرود خرٌم و دلشاد بُود خانهَ ذوقی و گوینده اش آباد بُود
انتقادی نبود هر سخن آزاد بُود تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُود
تا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد

کارو

می دهم قابش کنند کنایه هایت را به رسم یادگاری.

و به همان دیوار میاویزمش!

جای همان دستخط تماشائی…

خداحافظ خداحافظ ای تمام نا تمام

و خود بهتر میدانی که با تو هستم

                                         ***************************

گاهی وقتها از نردبان بالا می روی تا دستان خدا را بگیری غافل از اینکه خدا پایین ایستاده و نردبان را محکم گرفته که تو نیفتی.

اعتماد مثل کاغذه اگه مچاله شد

هر چقدر هم صافش کنى معجزست به حالت اولش برگرده اونم با کلی سختی

***************************

جغد گفت:خدایا آدمهایت مرا وآوازهایم را دوست

 ندارند،خداوند گفت:آوازهایت بوی دل کندن می دهد

و آدمها عاشق دل بستن هستند اما تو مرغ اندیشه و

تماشائی و آنکه می بیند و میاندیشید به چیزی دل

نمی بندد.خدای من محبوب من ، به ما هم چنین

بینشی بده که ببینیم ودل نبندیم......